ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร ทำไมรู้สึกเหงาๆจังบางครั้งก็แอบมีเบื่อๆด้วย...แบบอยากอยู่เงียบๆคนเดียว กลัวจะเป็นโรคซึมเศร้าจัง T_T ยิ่งตอนนี้มีปัญหาสุขภาพด้วยยิ่งแย่ใหญ่ อยู่ๆก็สะบ้าหัวเข่าอักเสบซะงั้นเกิดมากะเค้าตั้งนานไม่เคยรู้เลยว่าชั้นนี่มันมีขาผิดปกติ พอทำๆงานไปก้มๆเงยๆ จากเข่ามันดังเอี๊ยด...ดๆ ก็กลายมาดังกร๊อบๆ ถี่ขึ้นทุกวัน บางครั้งก็มีปวดๆด้วยแต่ไม่ปวดมากเท่าไหร่ ไปหาหมอเค้าก็ให้ยามากินทั้งยาบำรุงข้อเอย แก้อักเสบเอย อย่างกับคนแก่อายุซัก60-70 ชั้นจะรอดไม๊เนี่ย สงสัยคงต้องไปออกกำลังกาย นี่ก็ว่าจะไปเต้นโยคะอยู่เห็นเค้าว่านอกจากเป็นการออกกำลังกายแล้วยังช่วยรักษาโรคแล้วก็ฝึกสมาธิไปในตัวด้วย ท่าจะดี ฮุ...ฮุ ส่วนเรื่องงานตอนนี้ก็เริ่มอยู่ตัวเพราะก็ใก้ลพ้นโปรเต็มทีจริงๆที่นี่โปรนานจังนี่ก็เกือบ8เดือนแล้วอ่ะ ก็นะจากฝันที่กลายเป็นจริง มากลายเป็นโศกนาฎกรรในการปรับตัวครั้งใหญ่ เหงาท้อแท้ ร้องไห้ สับสน สุดท้ายอดทน ทนๆๆๆๆ ปลอบใจตัวเองและได้กำลังใจจากคนรอบข้างจนมาถึงทุกวันนี้ก็กลายเป็นชินซะแล้ว เลยรู้สึกว่าเออก็ดีแฮะงานนี้ แต่มุมมองบางมุมมันเปลี่ยนไปเลยนะกับก่อนที่จะมาทำ คือbefore เนี่ยก็คิดแค่ว่า รายได้+สวัสดิการมันโอเค อิมเมจมันดี ได้เดินทางนู่นนี่แด่น..แด้น ไรเงี๊ยะ แต่พอ after ก็เรียนรู้เพิ่มว่ามันไม่ต้องผูกพันธ์ดีจบแล้วจบเลย+อาศัยความชำนาญล้วนๆเหอะ..เหอะ ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะยึดอาชีพนี้ไปเรื่อยๆจนกว่าจะเดี้ยงไม่ไหวค่อยเลิก ช่วงนี้ก็เลยเริ่มคิดๆอยากมีธุรกิเล็กๆเป็นของตัวเอง เพราะเริ่มเก็บตังค์ได้มีทุน ในหัวนี่มีอยู่หลายโปรเจคซึ่งคงต้องใช้เวลาหาทุนอีกซักพักก็น่าจะเริ่มได้ เดี๋ยวอะไรๆมันคงดีขึ้น..ลงตัวมากขึ้นทุกอย่างต้องใช้เวลาเสมอ ถึงบางครั้งเราอาจจะเหงา เศร้า เหนื่อย เบื่อ ขี้เกียจ ....แต่เราก็ต้องเดินหน้าพยามต่อไป เพื่ออนาคตที่ดี แล้ววันนึงเมื่อเราก้าวข้ามผ่านสิ่งต่างๆในวันนี้ไปได้ เเล้วมองย้อนกลับมามันก็จะมีความภูมิใจเสมอ...^O^
See ya my diary
ตอนนี้ก็ทำงานเก็บเงิน สร้างเนื่อ 